برای دسترسی به محتویات این نشریه از درختواره سمت راست موضوع مورد نظر خود را انتخاب کنید.

«
»
«
»
«
»
«
»
«
»
«
»
«
»
«
»
«
»
  • 1
  • 2
«
»
«
»
«
»

با کاروانی برای آزادی

 

اصغر غلامی

 

اشاره: در سایت کمیته‌ی ایرانی کاروان آسیایی آزادی غزه برای معرفی این کاروان این‌چنین آمده است: "پس از حادثه کشتی ماوی مرمره‏، جماعتی از دین و آئین‌های مختلف‏، چه مسلمان و چه هندو و چه برهمن و چه مسیحی‏، به عنوان نمادی از وجدان بیدار بشری، گرد هم آمدند تا هزاران کیلومتر راه را بپیمایند و در حد توان چند تشکل غیردولتی‏، در حالیکه بسیاری دولتها سکوت پیشه کرده یا همدست جنایتکاران صهیونیست شده‌اند، فلسطینیان مظلوم را یاری رسانند.

 

 اینک‏، زن و مرد و پیر و جوان‏، از کشورهای اندونزی، مالزی، ژاپن‏، نپال، سریلانکا، استرالیا، بنگلادش، هند، چین، پاکستان، افغانستان، روسیه، آذربایجان، ایران، ترکیه، بحرین، سوریه، لبنان و... گرد هم آمده‌اند تا مظلومیت اهالی غزه محصور در چنگال اتحاد خبیث صهیونیست‌ها و خائنان را شجاعانه فریاد کنند.

 

"کاروان آسیایی غزه" با هدف شکست حصار غزه، 2 دسامبر ( یازدهم آذر) به صورت زمینی از شرق آسیا - دهلی- حرکت خواهد کرد و 4 دسامبر (13 آذر) در لاهور پاکستان حضور دارند و 8 دسامبر(17 آذر) وارد ایران می شوند و پس از عبور از ترکیه و سوریه - درصورت عدم ممانعت- از طریق مرز رفح وارد غزه خواهد شد تا ضمن رساندن کمکهای بشردوستانه خود، در 27 دسامبر مصادف با جشن سالگرد پیروزی دلاورمردان حماس بر صهیونیست‌ها شرکت نماید، شاید که این همدلی، اندکی از آلام مادران داغدار غزه بکاهد.

 

شما هموطن عزیز که همواره نوع‌دوستی و شرافت انسانی ایرانی‌ها را به نمایش گذاشته‌اید، می‌توانید کمکهای خود را به این کاروان که از شهرهای زاهدان، بم، کرمان، یزد، اصفهان، قم، تهران، زنجان و تبریز عبور خواهد کرد برسانید و سهمی در شکست مستکبران حامی صهیونیزم و رهایی مستضعفان داشته باشید. إن‌شاء الله " (1)


گزارشی از حرکت کاروان آسیایی آزادی غزه

 

 

کاروان خدایی

"گرچه رسانه‌های ایران و غیرایرانی موظف‌اند که کار شما را رسانه‌ای کرده و آن را به گوش مردم دنیا برسانند، اما شما به این‌ها اکتفا نکنید و نیت‌تان خدایی و فکرتان الهی باشد. "

جمله بالا را آیت الله جوادی آملی در میان اعضای کاروانی بر زبان راند که اسمش را گذاشته‌ایم «کاروان آسیایی آزادی غزه». این کاروان از هندوستان حرکتش را شروع کرد. دقت کنید. ایران یا حتی ترکیه مبدا حرکت نبود؛ بلکه یکی از متحدین دولت غاصب و رژیم صیونیستی - یعنی هند- منزلگاه اول این حرکت است.

 

هند منزلگاه اول

 "فیروز" ‏ ‏فعال سیاسی فرهنگی هندی ساکن بمبئی و نماینده هندی کاروان آزادی غزه است. او می‌گوید :" هند امروز بیش از ٥٠%  تجهیزات نظامی خود را از اسرائیل خریداری می‌کند." و او دنبال این است که " این رابطه تضعیف شود."  هدف بزرگی است. فیروز از جمع‌آوری کمک‌های مردمی برای دربندان غزه هم خبری دارد: "٨٠ درصد از مردم هند  روزی یک دلار درآمد دارند. با این‌حال ما توانستیم حدود ١٠٠ هزار دلار، کمک مردمی برای غزه جمع‌آوری کنیم. کمکهای کاروان با توجه به شرایط دولت مصر فقط پزشکی خواهد بود. قصد داریم یک آمبولانس به غزه هدیه کنیم. اطلاع داریم در پاکستان نیز علیرغم فاجعه سیل و مشکلاتی که تروریسم در آنجا ایجاد کرده است مقادیر زیادی پول جمع‌آوری شده است."

کاروان به راه می افتد. می‌دانم که خیلی‌ها دلشان می‌خواست با این کاروان  باشند.

 

اولین مشکل

دولت هند اجازه خروج نمی‌دهد. این کاروان که از انسانهای آزادی‌خواه با ادیان مختلف تشکیل شده است جمله‌ای آشنا را به ذهن ما یادآور می‌کند:"اگر دین ندارید لا اقل آزاده باشید". البته اینان صاحب دین‌اند. اما دلیل نمی‌شود اگر مسلمان نیستند "ککشان "هم نگزد که:"به ما چه؟". هر چند مسلمانانی هم هستند که واقعا ککشان هم نمی‌گزد. حتی با دشمن اسلام؛ نه دشمن بشریت؛ ساخت و پاخت هم می‌کنند. چراغ سبز نشان می‌دهند تا مسلمانان را بکشند.

دولت هند که سهل است اگر تمام مستکبران دنیا هم مانع شوند نمی‌توانند نور خدا را خاموش کنند. و دولت هند هم نمی‌تواند حرکت کاروان ازادی را متوقف کند.

 

پاکستان؛ منزل دوم

از همان روزی که دولت هند بی‌جهت، مانع حرکت شد مردم در مرز پاکستان به اعتراض پرداختند. تحت فشار افکار عمومی دولت هند مجبور به اجازه خروج کاروان شد که در  پاکستان مردم کاروان را پذیرا بشوند. مردم پاکستان که به شدت از مسایل مختلفی همچون سیل، تروریسم و حملات کور و ویرانی‌آور آمریکایی‌ها رنجور هستند، بهتر ارزش کار این کاروان‌ها را می‌دانند. آنها خود چشیده‌اند تحت ظلم‌بودن و بی‌جهت مورد تجاوز قرار گرفتن را. از آن‌چه خود نیاز دارند می‌گذرند تا به این کاروان کمک کنند. مو بر تن انسان سیخ می‌شود. ایثار برای کسانی که ممکن است حتی یک‌بار هم آنها را ندیده باشید. این بالاترین قله انسانیت است. مردم بیدار شده دنیا از بند ظلم و ستم به ستوه آمده اند. آماده‌اند که انقلابی بزرگ به راه بیندازند.

 

... و اما ایران؛ منزگاه سوم

دیگر تمام شد. تنهایی و بی‌کسی در حمایت از مظلوم به خاطرات تلخی پیوست که نباید به آن فکر کنیم. این کاروان، زاییده تفکر انقلاب ایران است و خدا نکند که کسی قصد تکذیب این واقعیت را داشته باشند. ایران، آغوش گشاده به روی کاروان که"بیایید. شما فرزندان ما هستید. فرزندان معنوی تفکر ایرانی برای ایستادگی در برابر ظلم."

و کاروان آمد. صدای موتور اتوبوس آن به گوش همه ایرانیان رسید. همه آرزو داشتند از شهرشان بگذرند. اما نتوانستند همه جای ایران بگردند .این آرزو اما در مقابل آرزوی بزرگتر چیزی نیست.که همه با هم در کاروانی از صلح و صفا ...

زاهدان اولین ورودی به ایران است. هر چند به علت کارشکنی"دولت"پاکستان کاروان مجبور شد برنامه خود را تا حدی تغییر دهد. مردم مسلمان و مومن و مسئولین همه به استقبال آمده‌اند. شور و شعفی است که باید انسان، باشد و ببیند.

 عضو ژاپنی کاروان آسیایی در زاهدان بود که گفت: احساسات انسانی می‌تواند مساله فلسطین را حل کند .

ایشان معتقد است: باید با هر مذهب و اندیشه‌ای برای صلح و ثبات جهان تلاش کنیم.

این عضو ژاپنی کاروان آسیایی شکست حصر غزه ادامه داد: امروز اگر برای غزه و فلسطین که بخشی از وجدان انسانی ما است، حرکتی انجام ندهیم نمی‌توانیم فردا پاسخگوی فرزندانمان باشیم و امروز هیچ دلیلی بر ادامه اشغالگری رژیم صهیونیستی وجود ندارد.

گذر از شهرهای دیگر ایران مانند کرمان، یزد، اصفهان، تهران و استانهای شمال‌غربی کشور هر کدام شامل اتفاقات و صحنه‌های زیبایی بود که هر نظاره‌گر خارجی را به خود جلب می‌نمود و در اینجا مجال پرداختن به آن نیست.

 

کاروان به ترکیه رسید؛ منزل چهارم

شهر "وان" ترکیه شاهد ترافیک و ازدحام خودروهایی بود که به صورت خودجوش برای استقبال اتوبوس کاروان آزادی آمده بودند.ترکیه کشوریست که پس از یک دوره فطرت به خود آمده است. داستان کشتی مرمره هم از جنس همین کاروان است که در مورد آن گفتیم. هر چند برخی سیاسیون، اعمال دولت ترکیه در مواجهه با اسرائیل را نوعی سیاسی کاری می‌دانند اما هیچ‌کس نمی‌تواند منکر مواضع حق‌طلبانه مردم غیور آن سامان شود. چه در ماجرای کشتی مرمره و چه در استقبال از این کاروان نشان دادند که صادقانه در پی کمک به مردم فلسطین‌اند. البته امیدواریم گمانه‌زنی‌ها در مورد دولتمردان ترکیه نیز اشتباه باشد. مساله‌ای که امکان ان هم کم نیست.

شهر بعدی که کاروان در ترکیه به آن رسید شهر "دیاربکر" بود.کاروان در این شهر میتینگ بزرگی برگزار کرد که نمایندگان ایرانی، هندی و مالزیایی به ایراد سخنرانی در آن پرداختند. استقبال مردم که اغلب کُرد بودند وصف‌ناشدنی بود.

بعد از ترکیه، کاروان به کشور سوریه خواهد رفت و ما چون "آتشی جا مانده زکاروان"باید بسوزیم و روشنی بخش راه آنان باشیم. و ندانیم که پایان این راه چه می‌شود. آیا سرنوشت کشتی مرمره در انتظار این کاروان است که"صد قافله دل همره اوست". یا اینکه وضع به نحوی دیگر رقم خواهد خورد.

"هر چه پیش آید خوش آید" مثلی ایرانی است. مهم این حرکت است. پیروزی ظاهری در نبرد امام حسین علیه السلام نیز مهم نبود. مهم نفس حرکت و پیام آن بود که توسط کاروان اسرا به سرتاسر تاریخ رسانیده شد. امروز اما منشا همه حرکتهای حق‌خواهانه  را می‌توان  به نوعی ریشه در حرکت کاروانی در دهه 60  هجری دانست که زینب(س) علمدار آن است. کاروانی که با تأسی به کلام رهبر انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای شکل گرفته است که فرمودند: "کار نمادین و درخشان اعزام کاروان دریایی به غزه، باید در دهها شکل و شیوة دیگر بارها و بارها تکرار شود."

نظر خود را اضافه کنید.

مهمان
جمعه, دسامبر 01, 2017
0 حرف

نظرات

  • هیچ نظری یافت نشد