جمکران شعبه دیگری ندارد - نیم نگاهی به خرافه در کشور

محقق: یاسر شریعتی

 

•    شبی درب منزل عالم ربانی، مرحوم ملا نصیرا به صدا درمی‌آید. او درب را مي‌گشايد و شخصیتی بزرگوار را می‌بیند که از ملا نصیرا می‌خواهد همراه وی برود. ملا نصیرا با او می‌رود تا به مکانی می‌رسد که حضرت به وی امر می‌کند در این مکان مسجدی بنا کند و نام آن را «محدثین» بگذارد. آن حضرت بر سر چاهی در این مکان می‌ایستد و آب چاه بالا می‌آید و وضو می‌گیرد. ملا نصیرا نیز به حضرت اقتدا می‌کند. پس از نماز متوجه هلالی از خشت چیده شده در گوشه آن زمین می‌شود كه حکایت از محراب و قبله می‌کرد كه قبل از آن نبود. در همان محل محرابی ساخته شد که این محراب مبنای قبله مردم شهر بابل شد.
از چندی پیش پروژه جمکران‌سازی در کشور کلید خورده است. داستان بالا بهانه‌ای است که برای ساخت جمکران دوم ذکر شده است. این مسجد که به مسجد مقدس محدثین شهرت دارد 290 سال پیش در بابل بنا شد.
 جمکران دیگري در ساروق واقع است. تولیت امام‌زادگان 72 تن ساروق چندی پیش اعلام کرد که ساروق، جمکران دوم و قدمگاه امام زمان(عج) است.
چندی پیش حرم حضرت احمد بن‌اسحاق اشعري قمي (ره) در كرمانشاه هم شعبه دوم جمکران لقب گرفت.
گرچه مسلمانان به بهانه‌های مختلف مثل نماز خواندن پیامبر اکرم (ص) و قدمگاه امامان (ع) اقدام به ساخت مسجد می‌کردند، اما بنای مسجد به نام آن حضرت و استناد آن به خواب و سرازیر کردن هدایا و نذورات به صندوق مسجد و امامزاده، سوء استفاده از نیت بی‌آلایش دلباختگان حضرت ولی‌عصر (عج) و فتح بابی برای ورود اندیشه‌های خرافی به حریم دین و شریعت است.
هنگامى كه ابراهيم، پسر رسول خدا (ص) چشم از جهان فرو بست، خورشيد گرفت. عده‌اى گفتند:
خورشيد نيز به خاطر مرگ ابراهيم غمگين است. این امر بهترین فرصت را برای پیامبر اکرم (ص) در اوایل بعثت خویش فراهم آورد؛ ولی ایشان فورا پيش از دفن جنازه ابراهيم، به مسجد رفت و فرمود: «خورشيد و ماه دو نشانه از نشانه‌هاى خداست و به دستور او در سير و حركتند و به فرمان خدا مطيع هستند، هرگز به خاطر مرگ و زندگى كسى گرفته نمى‌شوند».
عصر ظهور اسلام و نزول قرآن هنگامى بود که جامعه آن روز سخت اسیر موهومات و خرافات بود و یکى از کارهاى مهم پیامبر اکرم (ص) مبارزه با خرافات، اوهام و افسانه‌هاى آن زمان بود، که قرآن مجید از آنها تعبیر به «غل و زنجیر» مى‌کند و مى‌فرماید: «وَیَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَْغْلَـلَ الَّتِى کَانَتْ عَلَیْهِمْ».1
هدف، توجیه‌گر وسیله نیست و نمی‌توان برای جذب مردم به آیین‌ها و شعائر دینی که پایه‌های آن بر خرد و اندیشه استوار است، دست به دامان خواب و رؤیا شد.
پي نوشت:
1.اعراف:‌157.

 

نظر خود را اضافه کنید.

مهمان
پنج شنبه, نوامبر 30, 2017
0 حرف

نظرات

  • هیچ نظری یافت نشد