جامع‌الاطراف و مهربان

به کوشش: ناصر فیض

 

ناصر فیض در 2 خرداد سال 1338 در قم متولد شد. او دارای مدرك كارشناسی زبان و ادبیات فارسی است. تا سال 1373 ساكن قم بوده و بعد از آن در تهران اقامت گزید. وی دارای مسئولیت‌های متعددی نظیر مسئول واحد ادبیات حوزه هنری قم، مسئول صفحه شعر مجله شعر، همكاری با هفته‌نامه مهر، عضو شورای عالی شعر و موسیقی صدا و سیما، عضو شورای شعر آذربایجانی صدا و سیما، همكاری با شبكه فرهنگ (سردبیر و نویسنده شبی با فرهنگ) بوده است و هم‌اکنون رئیس  دفتر طنز حوزه هنری می باشد.

سابقة آشنایی بنده با استاد «محمد‌علی مجاهدی» به سال‌های دور باز می‌گردد. شاید سال1365. این آشنایی از انجمن محیط قم که استاد سال‌ها بود آن را اداره می‌کرد، آغاز شد. ناگفته نماند که شهر قم شهری مذهبی است و طبیعی است که در این شهر ادبیات دینی از رونق بیشتری برخوردار باشد. اما یکی از امتیازات انجمن محیط این بود که پیر و جوان در یک جلسه آثارشان را قرائت می‌کردند و جناب مجاهدی تا آنجا که وقت اجازه می‌داد، به ظرافت‌های شعر دوستان اشاره‌ می‌کردند. دربارة انجمن محیط و تلاش‌های بی‌وقفه‌ای که جناب مجاهدی در مدت پنج دهه از عمرش صرف اعتلای آن کرد، می‌توان گفت این انجمن در زمرة نخستین انجمن‌هایی است که برای اعتلای شعر آیینی، تأسیس شد و توانست تمام کشور ایران و جغرافیای ادب پارسی را تحت تأثیر قرار دهد.
از دیگر ویژگی‌های استاد مجاهدی در این جلسات، تشویق‌های جانانه‌ای بود که از شاعران جوان می‌کرد. این تشویق‌ها به نحوی بود که شاعر جوان به نوعی تحریک می‌شد تا نه تنها آیینی شعر بگوید، بلکه به مرور خود تبدیل به شاعری آیینی می‌شد. از این رهیافت به گمان من باید فصلی جداگانه برای نحوة تعامل با شاگرد و شاگردپروری ایشان باز کرد. فصلی که با شاگردان بسیاری از جمله حسین هدایتی، محمد‌جواد شرافت، حمید‌رضا برقعی، صادق رحمانی، ید‌الله گودرزی که هر یک در گسترة شعر آیینی نامی شده‌اند، رقم خورده است. با این مقدمه گزاف نیست اگر گفته شود که مجاهدی تمام عمر خود را در مجاهدت برای اعتلای شعر و ادب فارسی، خصوصاً شعر مذهبی گذرانده است.
علاوه بر آن، تسلط مجاهدی به قصص قرآنی، تاریخ و حدیث در کنار احاطه‌ا‌ی که بر متون کهن و ادبیات فارسی و تاریخ ادیان و دیگر کتاب‌های مذهبی دارد، در عرصة پژوهش کتاب‌هایی را در گسترة شعر آیینی رقم زده که کم‌نظیر یا بی‌نظیر است. از جملة این آثار می‌توان به گردآوری مجموعه‌ای برای شعر نبوی اشاره کرد که بسیار حائز اهمیت است. به گونه‌ای که اگر این پژوهش را بی‌نظیر ندانیم، مسلّماً کم نظیر است.
یکی دیگر از توفیقات مجاهدی، ظرافتی است که ایشان در سُرایش شعر آیینی، با توجه به ادبیات امروز و شعر جوان انجام می‌دهند. از جمله ظرایف شعر مجاهدی، زبان شعری اوست؛ به گونه‌ای که هرکسی که شعر استاد را مطالعه فرمایند، می‌تواند تشخیص دهد که این شعر برای زمانة امروز است. 
در پایان یادآور می‌شوم که مجاهدی یکی از غنیمت‌های روزگار و ادبیات ماست. شخصیتی که توفیق آن داشته است که در خانواده‌ای از اهل علم رشد و نمو داشته باشد و سیر مطالعاتی دقیقی از علوم جدید و قدیم کسب نماید. علاوه بر آن، از ذوقی آن‌چنان برخوردار باشد که بتواند این آموزه‌ها را با زبان شعر که بهترین زبان‌هاست، به مخاطب امروز منتقل نماید. این موهبتی است که به کمتر کسی اعطا می‌شود؛ موهبتی که البته بیش از مجاهدی، جامعة ادبی ایران از آن بهره برده است.

 

نظر خود را اضافه کنید.

مهمان
پنج شنبه, نوامبر 30, 2017
0 حرف

نظرات

  • هیچ نظری یافت نشد